คนหมือนคนแต่คนไม่เหมือนใคร

..เรียงความของข้าพเจ้า..

มีคนๆหนึ่ง ที่ทำให้ข้าพเจ้าอยากเป็น"ครู"

แปลกดีนะ..ที่คนที่แสนจะเกลียดเด็กอย่างข้าพเจ้า กลับเสือกอยากจะไปเป็นครูได้ คนๆนั้นไม่ได้ทำใหข้าพเจ้าเกลียดเด็กน้อยลงหรอก แต่ทำให้ข้าพเจ้า อยากจะให้อะไรแก่ประเทศชาติ แก่โลกมากขึ้นกว่าเดิม

คนท่านนั้นคือ..

"ศาสตราจารย์ พลเอกหญิง พลเรือเอกหญิง พลอากาศเอกหญิง สมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอ เจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์"

บุลคลท่านนี้คือ"ครู" ที่ดีที่สุดเท่าทข้าพเจ้าเคยได้ยินได้เห็นมา บุคคลที่ทำเพื่อประเทศชาติอย่างแท้จริง จริงๆ..

ข้าพเจ้าอยากจะเป็นครู สอนสิ่งที่ข้าพเจ้ารู้ ด้วยเจตนาดีที่สุด ไม่ใช่แค่สอนสั่งไปวันๆแล้วรอรับเงินแบที่ครูหลายๆท่านในสังคมไทยตอนนี้เป็น

เมื่อก่อน..ข้าพเจ้าไม่เคยเชื่อเลยว่าครูที่สอนข้าพเจ้าทุกวันๆนั้นไม่ได้ทำเพื่อเงิน เพื่ออยู่รอด

แตเรื่องราวของ่ท่านก็ทรงพิสูจน์ให้ข้าพเจ้าเห็นแล้ว ว่ามีครูแบบนี้อยู่บนโลกแสนวุ่นวายใบนี้ 

ทำไมต้องเป็นครูเพื่อประเทศของเรา?? ข้าพเจ้าไม่ได้อยากเป็นแค่ครูซักหน่อย แต่อาชีพครูเพิ่งได้ถูกเพิ่มในรายการ"สิ่งที่ข้าพเจ้าจะทำเพื่อโลก"เมื่อไม่นานมานี้

ข้าพเจ้าจะทำงานเยอะๆ จะทำเพื่อโลกใบนี้ ข้าพเจ้าจะทำให้โลกในอุดมคติของข้าพเจ้าเป็นจริงๆให้ได้ ทุกวินาทีของข้าพเจ้าจะทำเพื่อประเทศของเรา เมื่อทำเพื่อประเทศของเราแล้ว ข้าพเจ้าก็จะทำเพื่อโลก..

น่าแปลกประหลาดดี ที่คนเล็กๆ เศษเสี้ยวก้อนเนื้อในจักรวาลอันกว้างใหญ่ไพศาลนี้ คิดจะทำอะไรยิ่งใหญ่ขนาดนั้น คงเพราะท่านจริงๆนั่นแหละ ที่ช่วยมาเพิ่มไฟในตัวฉัน เป็นดั่งเชื้อเพลิงที่ทำให้เพลิงโหมแรงขึ้นอีก

แวบแรกที่ได้ยินพระนามของพระองค์ก็คิดในใจ..คนอะไรกัน เก่งขนาดนี้ เป็นทั้งศาสตราจารย์ ทหารบก เรือ อากาศ แถมยังเป็นครูอีก

ข้าพเจ้าอยากเป็นครูในต่างจังหวัด ไกลๆซักที่ เป็นสามจังหวัดชายแดนก็ได้ อยากสอนเด็ก ให้โตมารักชาติได้เหมือนข้าพเจ้า หรือมากกว่าข้าพเจ้า... 

อยากโตไวๆแล้วสิ